უილიამ შექსპირი - სონეტი #97

97.

მოსაკლისება შენი იყო მკაცრი ზამთრობა,
წარმავალი წლის განცხრომავ და წმინდა თავწყაროვ!
ო, რა სიბნელე გამოვცადე და რა დაზრობა,
დეკემბრის სუსხით შიშვლდებოდა ირგვლივ სამყარო.

ზაფხულში ერთურთს დავშორდით და მწარედ ვიოხრე,
ვერც შემოდგომამ მანუგეშა ანაკვნესარი,
ჰგავდა მკვდარი ქმრის ჩანასახის მზიდავ ქვრივოხერს,
დახუნძლულიყო გაზაფხულის დანათესარით.

უშენოდ ჩანდა მოწეული ეს ჭირნახული
უმამო ხილად, სასოებად საწყალ ობლების,
შენ ერთს გმსახურებს სიამენი რადგან ზაფხულის,
თუ წახვალ, ჩიტთა აღარ ისმის საგალობლებიც;

ან თუ ჟივიან, საბრალოა ისე გალობა,
კრთიან ფოთლები, რადგან თვლიან ზამთარს მახლობლად.


How like a winter hath my absence been
From thee, the pleasure of the fleeting year!
What freezings have I felt, what dark days seen!
What old December's bareness every where!

And yet this time removed was summer's time,
The teeming autumn, big with rich increase,
Bearing the wanton burden of the prime,
Like widow'd wombs after their lords' decease:

Yet this abundant issue seem'd to me
But hope of orphans and unfather'd fruit;
For summer and his pleasures wait on thee,
And, thou away, the very birds are mute;

Or, if they sing, 'tis with so dull a cheer
That leaves look pale, dreading the winter's near.