ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ბედნიერი ხარ...

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
11 ივლისი, 2026

George Gordon Byron - WELL! thou art happy, and I feel ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ბედნიერი ხარ... 

ჯორჯ გორდონ ბაირონი -  ბედნიერი ხარ...

ბედნიერი ხარ, მსგავსი შეგრძნება
მეც უნდა მქონდეს მაშინ ნარჩევი,
გულს კვლავ სურს შენი ბედნიერება,
თბილი რუდუნი, მისთვის ნაჩვევი.

ქმარი გყავს ჩემზე ბედკურთხეული,
გულს მატკენს მისი ხილვა მჭმუნვარეს, 
შევიზიზღებდი გულით, სხეულით,
ასე ძალუმად რომ არ უყვარდე!

შენი პატარის ხილვით, კინაღამ
გული გამისკდა, ეჭვმა დამთუთქა,
თუმც გაიღიმა ჩვილმა, ილაღა,
ვაკოცე დედის ხათრით სათუთად.

ოხვრა ჩავიხშე გამაწვალები -
ჩვილს დაჰყოლოდა მამის იერი,
მაგრამ მიმზერდნენ დედის თვალები
ჩემთვის ძვირფასი, ტრფობისმიერი.

მშვიდობით, მერი! უნდა წავიდე
და ვიდრე გალხენს იღბლის თანხლება,
არ ვჩივი, არ მსურს ახლოს სამკვიდრე,
თორემ ეს გული შენი გახდება.

ვთვლიდი, ჟამთასვლით, ყიფით, წილხვედრი
ჩამიქრებოდა ყრმობის ალმური,
შენ გვერდით მივხვდი, გარდა იმედის
გულს ყველა გრძნობა შერჩა ამურის.

ვიცოდი მშვიდმა ხანი გაძლების,
როს შეკრთებოდა მკერდი მზერისას,
შევცოდავდი, თუ ვიკანკალებდი;
შევხვდით და ნერვიც კი არ შემძვრია.

მზერა მომაპყრე გამოსაცნობად,
არ შემიცბუნდა თუმცა ნაკვთები,
ჩემში წააწყდი ერთადერთ გრძნობას:
პირქუშ სიმშვიდეს სასოწარკვეთის.

შორს! შორს! ადრეულ ჟამის ოცნებავ!
მითურო ლეთევ, მხსნელად გამიხდი,
არ გაიღვიძოს კვლავ მოგონებამ,
გულო გაყუჩდი, ანდა გამისკდი! 

11 ივლისი, 2026 წ.

მერი - მერი ჩავორტი, ბაირონის პირველი შეყვარებული


George Gordon Byron - WELL! thou art happy, and I feel

WELL! thou art happy, and I feel
That I should thus be happy too;
For still my heart regards thy weal
Warmly, as it was wont to do.

Thy husband’s blest—and ’twill impart
Some pangs to view his happier lot:
But let them pass—Oh! how my heart
Would hate him, if he loved thee not!

When late I saw thy favourite child,
I thought my jealous heart would break;
But when the unconscious infant smiled,
I kiss’d it for its mother’s sake.

I kiss’d it,—and repressed my sighs
Its father in its face to see;
But then it had its mother’s eyes,
And they were all to love and me.

Mary, adieu! I must away:
While thou art blest I’ll not repine;
But near thee I can never stay;
My heart would soon again be thine.

I deem’d that time, I deem’d that pride
Had quench’d at length my boyish flame:
Nor knew, till seated by thy side,
My heart in all,—save hope,—the same.

Yet was I calm: I knew the time
My breast would thrill before thy look;
But now to tremble were a crime—
We met,—and not a nerve was shook.

I saw thee gaze upon my face,
Yet met with no confusion there:
One only feeling could’st thou trace;
The sullen calmness of despair.

Away! away! my early dream
Remembrance never must awake;
Oh! where is Lethe’s fabled stream!
My foolish heart be still, or break.