0 156

გადმონაშთი


ადამიანებს ის ღმერთი არ ჰგავს,ვინც ღამის ბნელეთს გარდახდის ფარდას,მეფურ დუმილში ნაქადაგარი,ნაზად შენს სულზე დაიწყებს ქარგვას...როგორც ციება,გრილი ნიავი და ქარბორბალა მოგხვდება სულზე,ალბათ იებიც ქარისგან გრძნობენ ქროლვის სიყვარულს - პატარა გულზე.საოცარია...გადაგვარებულს,სულს ისევ უნდა,რომ ესაუბროს...ზენათ სამშობლოს,სამყაროს მიღმა თავად შემოქმედს.რომელსაც ვერ გრძნობს.სიტყვა ზეთია,კანდელ გარეშე,რადგან შეგრცხვება ხმის ამოღება,ან იმედები ვისზე ამყარო,ალბათ აზრები თქმულზე მეტია.ცა კი მიწაზე,შუქს სცემს მინაზე,მინა კი შენ ხარ,თავად გამტარი,შენ გაგვინათე დედა სამყარო..მხოლოდ შენ შეგვრჩი,ჩვენი ამტანი,ბარგად გამტანი ამ სამყაროდან,ზეცით ნივთებად გადმოგვისროლე,ჩვენ კი დავძიმდით....არა? უფალო!
კომენტარები (0)