ერთად ყოფნის სურნელი

✨ერთად ყოფნის სურნელი✨
✍️ნოველის ავტორი - მარიამ რევიშვილი

ქალაქის განაპირას მდებარე ბინაში, სადაც ჰაერი მუდამ წამლისა და სტატიკური სიმშვიდის სუნით იყო გაჟღენთილი, დრო აღარ მიედინებოდა, ის უბრალოდ გროვდებოდა. შვიდი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც მუხრუჭების წივილმა სამყარო ორად გაკვეთა. ნინას სხეული წელს ქვემოთ გაქვავდა, დანიელის ცხოვრება კი წელს ზემოთ გაიყინა. კაცი იქცა მესაათეედ, რომელიც ყოველ დილით ერთსა და იმავე მექანიზმს ქოქავდა. საუზმე, აბაზანა, თმების ვარცხნა. ნინას თმები დანიელისთვის ერთადერთი ცოცხალი ნივთიერება იყო, რომელსაც ჯერ კიდევ შერჩენოდა ელასტიურობა და სიცოცხლის ნიშანწყალი.

დანიელი ორ სამსახურში მუშაობდა, თუმცა სინამდვილეში ის მხოლოდ ერთ რამეს აკეთებდა, ყიდულობდა იმედს. ექიმები კი ამ იმედს მცირე დოზებით, ძვირად ჰყიდდნენ და ტექნოლოგიურ პროგრესს აბრალებდნენ საკუთარ უძლურებას. დანიელი ითმენდა. მან ნებაყოფლობით გამოიკეტა თავი მორალურ ციხეში. მეგობრები ნელ-ნელა აორთქლდნენ, როგორც ნაბახუსევზე დავიწყებული სიზმრები. დანიელს რცხვენოდა საკუთარი ფეხების, რცხვენოდა ყოველი ნაბიჯის, რომელსაც ნინას გასაგონად ზედმეტად ხმამაღლა გადადგამდა. ეტლის ბორბლების მონოტონური ჭრიალი მათ სახლში მეტრონომივით იყო, რომელიც ზომავდა არა მუსიკას, არამედ დანაკარგს.

როცა დათო გამოჩნდა, ის ჰგავდა იმ ადამიანს, რომელმაც სხვა პლანეტიდან ჟანგბადი ჩამოიტანა. მეჯვარეობაზე უარი დანიელისთვის თავდაცვის ინსტინქტი იყო, ნინასთვის კი განაჩენი. წადი, უთხრა ნინამ და მის თვალებში დანიელმა დაინახა არა თხოვნა, არამედ ბრძანება. ნინას ეშინოდა, რომ თუ დანიელი ერთხელ მაინც არ გაივლიდა ხალხში, ისიც მასთან ერთად პარალიზებული დარჩებოდა, ოღონდ სულიერად.

ქორწილში დანიელი ჰგავდა ადამიანს, რომელიც საკუთარ დაკრძალვაზე შემთხვევით მოხვდა. ხმაური ყურებს სტკენდა, მხიარულება კი შეურაცხყოფად ეჩვენებოდა. სასმელმა ნელ-ნელა მოადუნა ის მავთულხლართები, რომლებითაც საკუთარი თავი ჰყავდა დაბმული. როცა უცნობი გოგონა მიუახლოვდა, დანიელმა წინააღმდეგობა ვეღარ გაუწია დათოს ხელისკვრას. მუსიკა შეიცვალა. როკ-ენ-როლის აგრესიული რიტმი ნელმა, ბლანტმა ვალსმა ჩაანაცვლა. სწორედ აქ მოხდა გარდატეხა. გოგონას ვანილის სუნამოს სურნელი ასდიოდა. ეს არ იყო სამზარეულოს ვანილი, რომელიც დანიელს ნინას დიეტურ ფაფებს ახსენებდა. ეს იყო აგრესიული, ტკბილი და თავისუფალი ვანილი. ცეკვისას დანიელმა იგრძნო ის, რაც შვიდი წელი ენატრებოდა, სხვისი სხეულის სიმძიმე, რომელიც მას კი არ ეყრდნობოდა, არამედ მასთან ერთად მოძრაობდა. ყოველი ბრუნისას დანიელს ეგონა, რომ ნინას ღალატობდა, მაგრამ ეს იყო ღალატი არა ქალის, არამედ იმ ტკივილის, რომელსაც ის კერპად აქცევდა. რატომ ხართ ასეთი სევდიანი, ჰკითხა გოგონამ. იმიტომ, რომ ახლა აქ ორი ადამიანი ცეკვავს, უპასუხა დანიელმა ხრინწიანი ხმით, მაგრამ ჩემი სხეულის ნახევარი ქალაქის მეორე ბოლოში, რკინის სკამზეა მიჯაჭვული.

სახლში დაბრუნებული დანიელი ოთახში მუხლებზე დაეცა. ნინას ეძინა, ან თავს იკატუნებდა. კაცის ტანსაცმელზე ვანილის სუნი ისე იდგა, როგორც დანაშაულის მტკიცებულება. როცა ნინამ თვალები გაახილა, დანიელმა ყველაფერი ამოთქვა. მან აღიარა არა ცეკვა, არამედ ის საშინელი ბედნიერება, რომელიც იმ წუთებში იგრძნო. მაპატიე, რომ თავი ცოცხლად ვიგრძენი, აქვითინდა კაცი. ნინამ მისი თავი მუხლებზე დაიდო, იმ მუხლებზე, რომლებიც ვერაფერს გრძნობდნენ, და თმებზე ხელი გადაუსვა. ეგ ვანილი მე მომიტანე, დანიელ, ჩასჩურჩულა ცოლმა, მე მჭირდება შენი სიცოცხლე, რომ ჩემი მკვდარი უჯრედები დავაჯერო, რომ გაღვიძება ღირს.

წლები გავიდა. მედიცინამ გაიმარჯვა, მაგრამ ამ გამარჯვებას საფუძვლად იმ ღამის აღსარება დაედო. როცა რთული ოპერაციების შემდეგ ნინამ პირველი ნაბიჯი გადადგა, სახლში ვანილის სანთლები ენთო. დანიელმა მუსიკა ჩართო. ისევ ის ვალსი, რომელიც ოდესღაც ღალატის სუნით იყო გაჟღენთილი, ახლა ოთახში ნელ, გამჭვირვალე ტალღებად იღვრებოდა. ის მიუახლოვდა ცოლს და წელზე ხელი ისე მოჰხვია, თითქოს მინის ნამსხვრევს ეხებოდა, რომლისგანაც მთლიანობა უნდა აღედგინა. ნინამ თვალები დახუჭა. მას აღარ სჭირდებოდა უცხო სურნელი რეალობიდან გასაქცევად, რადგან რეალობა თავად იქცა თავშესაფრად.

იმ წამს დანიელმა იგრძნო ნინას თითების კანკალი თავის ხელისგულზე და ის, რაც ყველაზე მეტად აკლდა - იატაკზე დადგმული ორი წყვილი ფეხის ხმა. ეს არ იყო მხოლოდ ცეკვა, ეს იყო მიწისა და ადამიანის შერიგება დიდიხნის ომის შემდეგ. ეტლის ბორბლების მონოტონური, ცივი ჭრიალი წარსულის უფსკრულმა გადაყლაპა, მის ნაცვლად კი ნაბიჯების ცოცხალი, მძიმე და სინქრონული რიტმი დაიბადა. ყოველი ნაბიჯი იმ გამხელილ სიტყვებად იქცა, რომელსაც ისინი წლების განმავლობაში დუმილში მარხავდნენ.

დანიელმა სახე ნინას თმებში ჩარგო და ვანილის სუნამოს სურნელი ჩაისუნთქა.
ვანილი აღარ იყო სასჯელი; ის უბრალოდ ერთად ყოფნის სურნელად იქცა, რომელიც ჰაერში სამუდამოდ დარჩა, როგორც ნამდვილი, ნაგვიანები, მაგრამ ერთობით მოპოვებული გამარჯვება.