წერილი: პუშკინს!
პუშკინ! შენ ლექსებით იმპერია შეკერე, მე სიტყვებს ვწერ — იმპერიის ნაკერებიდან სისხლი რომ ჟონავს. შენთვის რუსეთი სამშობლო იყო, ჩემთვის — ჭრილობა, რომელსაც რუკაზე საზღვარი აქვს, მაგრამ ხორცში — არასოდეს. შენ ნევასავით ფართო იყავი, მე მტკვარივით ვიწრო, მაგრამ ჩემს კალაპოტში უფრო მეტი დაღუპული მზე წევს, ვიდრე შენს მთელ ცაზე ვარსკვლავი. შენ ცხენზე ამხედრებულ სიტყვებს წერდი, მე მკვდარ ცხენებს ვუყურებ — ისტორია რომ მიათრევს და გამარჯვებას ეძახის. შენ გენიოსი იყავი? იქნებ. მაგრამ გენიოსის კალამიც ბრმავდება, როცა სხვის მიწას საკუთარ ლექსად თვლის. მე ჩემი ქვეყნის ფერფლიდან ვწერ. ყოველი ასო — დამწვარი სოფელია, ყოველი წერტილი — ტყვია, რომელიც წინაპარს გულში შერჩა და ჩემს ენაზე ამოახველა. შეხედე, პუშკინ, ჩემი სამშობლო პატარაა — მაგრამ ისეთი მთები უდგას, ღმერთს ერთხელ რომ შეეშინდა და ცა ზემოდან აღარ ჩამოუწევია. ჩემი ენა არ არის პატარა. ის ხანჯალია, რომელმაც საკუთარი ქარქაში სამასი წელი ვერ იპოვა. და როცა რუსეთი რუკაზე იზრდება, საქართველო ტკივილით იზომება — რადგან ზოგ ქვეყანას მიწა აქვს ბევრი, ზოგს კი მიწის ყოველი გოჯი საფლავიდან ამოსული მზე. შენ ლექსი დატოვე. მე — ნაიარევი. შენ დიდება დაგრჩა. მე — ქვეყანა, რომელიც დაპატარავებამ ვერ დააპატარავა. მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი) 2026
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
7 კომენტარი
xelovnuri inteleqtis ,,namoqmedars" gavs...)
ხშირად მეუბნებიან... ვინც კარგად არ იცის სასვენი ნიშნები.
25 წელია ვწერ.
აღარც ვაქცევ ყურადღებას.
:)
)) ok
595159115
dareke
mama miyvar dzalian mama natvris tvlia
კასიანეს ხელოვნური ინტელექტი ჯერ არასდროს გამოუყენებია ტექსტის დასარედაქტირებლად..დღეში 36 ლექსს თავისი სულისშემძვრელი შინაარსიბრივი გააზრებებით მხოლოდ ბუმბულის კალმით წერს ეტრატზე🙂