მარინა ცვეტაევა - ფსიქეა

ფსიქეა - მარინა ცვეტაევა 


მარინა ცვეტაევა
ფსიქეა
I
არ ვარ თვითმარქვია. შინ  შემოვიშვები.
მსახურიც არა ვარ -  რომ პური მომშივდეს.
ვნება ვარ მე შენი,  შაბათის ვარ შვება,
მეშვიდე დღე შენი, ცა შენი - მეშვიდე.

გროშებს მთავაზობდნენ მე დაბლა მიწანი.
კისერზე დოლაბებს მკიდებდნენ -  მქისეა.
შენ, შეყვარებულო - როგორ ვერ მიცანი?
მე - შენი მერცხალი -  დავბრუნდი ფსიქეა!
(1918 აპრილი)

II
აჰა, ალერსიანო ჩემო,  ეს ძონძეული,
ადრე იყო  ნაზი და მიმზიდველი
სხეული.
უკვე დაგლეჯილი მაქვს, ჩემით შემოხეული.
დამრჩენია ორი ფრთა - ცაში ფრენას ჩვეული.

აქ ვარ.  დიდებულებით  მომრთე მე შენეულით.
მიხსენი და  ღვთიური მოწყალება გაიღე,
საწყალი ნაფლეთები  სხეულისა ეულის - 
ტაძრის საკუჭნაოში  შესანახად წაიღე!
(1918 მაისის 13)
(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Марина Цветаева
Психея

1
Не самозванка — я пришла домой,
И не служанка — мне не надо хлеба.
Я — страсть твоя, воскресный отдых твой,
Твой день седьмой, твоё седьмое небо.

Там на земле мне подавали грош
И жерновов навешали на шею.
— Возлюбленный! — Ужель не узнаешь?
Я ласточка твоя — Психея!

Апрель 1918

2
На́ тебе, ласковый мой, лохмотья,
Бывшие некогда нежной плотью.
Всю истрепала, изорвала, —
Только осталось что два крыла.

Одень меня в своё великолепье,
Помилуй и спаси.
А бедные истлевшие отрепья
Ты в ризницу снеси.