უილიამ ვორდსვორთი - ნარცისები

#თარგმანები

თებერვალი დადგაო, ყოჩივარდები ალბათ უკვე გამოჩნდნენ თბილისში, ნარცისების გამოოქროსფრებას  კი დავასწარი, რომ გაზაფხულის მოახლოება ყველაზე ადრე მოგილოცოთ უ. ვორდსვორთის  (1770- 1850)
 ამ საქრესტომათიო ლექსით ,, ნარცისები”.
(ყურადღება მიაქციეთ,  ბარათაშვილის ხანდაზმული “თანამედროვეა”)
    ენა  სულ ოდნავ, ზომიერად გავაარქაულე, რომ ორიგინალის სტილი შემენარჩუნებინა.
გარითმვის სქემა (ababcc / DEDEff და ა.შ.  შევუნარჩუნე, საზომი კია თოთხმეტმარცვლედი მაგრამ 5/2//5/2 - ია, შედარებით გაუცვეთავი  და არა  იმდროინდელად მოსალოდნელი ლოგაედური წყობა 5/4/5.
 მინდოდა,  ამ გზით  მონოტონურობისგან დამეღწია თავი.

უილიამ ვორდსვორთი

ნარცისები

ვეხეტებოდი, როგორც კენტი ღრუბელი ცაზე, 
თავს ვევლებოდი  ირგვლივ მთა-ველს  და არემარეს,
როცა უეცრად ველი შემხვდა   ნარცისით  სავსე,
ჩემთან მოლხენა სურდათ ოქროსფრად მოელვარეთ.
იქ, ტბის ნაპირად,  სადაც ხეთა შრიალებს წყება,
ყვავილთ ნიავში  სურდათ ცეკვით  თავდავიწყება.

დაუსრულებლად, როგორც  მნათობნი  სხედან   ცაზე
და  ციმციმებენ ერთად ირმის  ნახტომში მარად,
გაზიდულიყვნენ  დაბლა ირგვლივ,  სივრცეში ასე,  
მიუყვებოდნენ კიდეს, ნაპირი  დაეფარათ.
ათი ათასნი იყვნენ, ვერაფრით დაითვლიდი,
ხელებაწვდილებს ცისკენ, ჩანდა, დღე ედგათ დიდი.

ტალღებიც როკვაც  გვერდით  - ცეკვა- მოლხენას ჰგავდა, 
აღტაცებულნი ცქერით შორით  აყრიდნენ შხეფებს,
რა დარჩენია პოეტს  მოხიბლულობის   გარდა,
როდესაც ირგვლივ  ასე, ბედნიერება მეფობს.
ვუცქერდი  დიდხანს, დიდხანს,   აზრი მომგვარა ერთი, 
სანახაობამ ამან და საფიქრალიც ერთვის:

მიწყივ, შთენილი მარტო, მე ჩვეულ ტახტზე   მწოლი,    
 როცა ვიქნები სევდით და  სადარდელით სავსე,
 წარმოსახვაში  ისევ  იელვებს ოქროს ზოლი, 
და  სიმარტოვეს ჩემსას   ნეტარად   გადააქცევს,
და ამევსება მაშინ გული სიამით ისევ
და  ყვავილებთან ცეკვით   ეს გულიც ინარცისებს.

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.