ოსიპ მანდელშტამი - ურწმუნონი ვერც აღდგომამ გაგვაოცა (მარინს ცვეტაევას)

ოსიპ მანდელშტამი

ურწმუნონი ვერც აღდგომამ გაგვაოცა

(მარინა ცვეტაევას)


ურწმუნონი ვერც აღდგომამ გაგვაოცა,
საფლავებზე ვსეირნობდით ჩვენ, ანცები.
- იცი,  მართლა სადმე მიწას ვხედავ როცა,
მაგონდება მაშინდელი ის ბორცვები.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

და ადგილი, რუსეთი რომ უცებ წყდება,
შავი ზღვა რომ ყრუდ ნაპირებს ეხეთქება.

მონასტერთა გორაკები რომ მთავრდება,
სადაც მერე ფართო მდელო  გაიშლება,
ვლადიმირის  იმ სივრცეთა მიტოვება
არ მინდოდა,  სამხრეთისკენ გამგზავრება,
მაგრამ სოფლურ, ჩაბნელებულ, უაზროთა, 
იმ ადგილთა  შეგუება  გახდა ძნელი,
თანაც ასეთ  გამოუცნობ მონაზონთან
შეყოვნება ტოლი იყო  - განსაცდელის.
დაგიკოცნი იდაყვს, რომ გაქვს რუჯდაკრული,
შუბლს გიკოცნი,  ცვილისა გაქვს თითქოს იგი.
ვიცი - თეთრად გადაგირჩა დაფარული.
მაგ კულულთა  გიმალავდა  ოქროს რიგი.
ვკოცნი მაჯას, სამაჯურით დაფარული
თეთრი ზოლი რუჯის ფონზე გამჩნევია.
თავრიდში  კი რა მწველია ეს ზაფხული
და  რაგვარი საოცრების შემქმნელია.
შემოგცქერი ასე უცებ რუჯით ნაფერს.
საწყალ მხსნელთან  ძველებურად მოხველ ქალი.
დიდხანს,  პირის მოუწყვეტლად დამეწაფე.
მოსკოვში კი ჩანდა ისე ქედმაღალი.
ჩვენ სახელი გვრჩება მხოლოდ სათარიღე -
სასწაული ხმა, ჟამისგან ვერშეცვლილი.
შემოპყრობილ მაგ ხელებში  ეს მიიღე -
პეშვებიდან სილა ნელა  ჩამოცლილი! 

1916 г.

(თარგმნა ნინო დარბაისელმა)

О . Мандельштам

.: ("Не веря воскресенья чуду... ")

* * *

Не веря воскресенья чуду,
На кладбище гуляли мы.
— Ты знаешь, мне земля повсюду
Напоминает те холмы
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Где обрывается Россия
Над морем черным и глухим.

От монастырских косогоров
Широкий убегает луг.
Мне от владимирских просторов
Так не хотелося на юг,
Но в этой темной, деревянной
И юродивой слободе
С такой монашкою туманной
Остаться — значит быть беде.

Целую локоть загорелый
И лба кусочек восковой.
Я знаю — он остался белый
Под смуглой прядью золотой.
Целую кисть, где от браслета
Еще белеет полоса.
Тавриды пламенное лето
Творит такие чудеса.

Как скоро ты смуглянкой стала
И к Спасу бедному пришла,
Не отрываясь целовала,
А гордою в Москве была.
Нам остается только имя —
Чудесный звук, на долгий срок.
Прими ж ладонями моими
Пересыпаемый песок.