მარინა ცვეტაევა - ჩემს ვეებერთელა ქალაქში დამდგარა ღამე

მარინა ცვეტაევა

ჩემს ვეებერთელა ქალაქში

***

ჩემს ვეებერთელა ქალაქში დამდგარა - ღამე,
გავიგენ მძინარე სახლიდან სავალი - რამე,
ფიქრობენ:  ვიღაცის ცოლია, შვილია - და მე
ახლა მაგონდება,  იყო ერთადერთი - ღამე.

 გზა-სავალს მიხვეტდა  მიმავალს ივლისის - ქარი
და ჟღერდა  ვიღაცის ფანჯრიდან მუსიკა -  მქრქალი.
ო, ქარი დილამდე მუდმივად მქროლავი - ჩქარი,
თხელ მკერდგაჭოლილი ქარისგან იქ იდგა - ქალი.

ჩინარი შავია, ხოლო ფანჯრებიდან - შუქი
და რეკა კოშკიდან,  ყვავილი  ხელში - მსუბუქი,
აი, ეს ნაბიჯიც-  არვისკენ, სავალზე - ბუქი,
მე არ ვარ, ჩრდილია ეს ჩემი მხოლოდ-ღა - მუქი.

ალები ცეცხლისა ოქროს მძივებივით - ნათობს,
მჭირს, პირი მე ღამის ფურცლების გემოთი - ვართო.
ამხსენით დღიური მე ყოფის ჯაჭვები - ფართო,
გაიგეთ, კარგებო, თქვენი სიზმარი ვარ  - მარტო!

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Марина Цветаева 

В огромном городе моём – ночь
- - - 

В огромном городе моём – ночь.
Из дома сонного иду – прочь
И люди думают: жена, дочь,-
А я запомнила одно: ночь.

Июльский ветер мне метет – путь,
И где-то музыка в окне – чуть.
Ах, нынче ветру до зари – дуть
Сквозь стенки тонкие груди – в грудь.

Есть черный тополь, и в окне – свет,
И звон на башне, и в руке – цвет,
И шаг вот этот – никому – вслед,
И тень вот эта, а меня – нет.

Огни – как нити золотых бус,
Ночного листика во рту – вкус.
Освободите от дневных уз,
Друзья, поймите, что я вам – снюсь.

17 июля 1916. Москва