ბორის პასტერნაკი - ქარბუქის შემდეგ

#თარგმანები

ბორის პასტერნაკი

ქარბუქის შემდეგ

ქარბუქგადავლილზე მშვიდი დგება
ამინდი, დაღლილა არემარე.
ვისვენებ ბავშვების ყურისგდებით.
ყინულად ქცეულა ის მდინარე.
 
მე ალბათ ვცდები ან შემეშალა,
დავბრმავდი, ან იქნებ შევიშალე.
მკვდარ ქალად ვარდება თაბაშირის
ზამთარი თეთრი და ტანშიშველი.

ცა ტკბება ნაძერწის დამხედვარე,
- მკვდრის მჭიდროდ დახუჭულ ქუთუთოთა,
თოვლშია არემარე, რტოთა არეც
თოვლშია, ვერარამ დააფეთა.

მდინარის ყინულსა და პლატფორმას,
ტყეს, რელსებს, თხრილსა და  მიწის ხროვას
უნაკლო  მიეცა ყველას ფორმა,
ყველა მოსწორდა და  უკუთხოა.

ღამეა, მკრთალ შუქში ძილს დავეძებ.
სავარძელს მომწყვიტა შემოტევამ
წერისა, სამყარო  სულ ერთ გვერდზე,
ერთ სტროფში მთლიანად დამეტევა.

როგორ მოძერწილა  კუნძი, მორი,
ნაპირად ბუჩქები ჰგვანან არას.
ზღვა სახურავების  - შემოვწერო.
სამყაროს, მთელ ქალაქს თოვლი ფარავს.

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

БОРИС ПАСТЕРНАК «ПОСЛЕ ВЬЮГИ»

После угомонившейся вьюги 
Наступает в округе покой. 
Я прислушиваюсь на досуге 
К голосам детворы за рекой.

Я, наверно, неправ, я ошибся,
Я ослеп, я лишился ума.
Белой женщиной мёртвой из гипса
Наземь падает навзничь зима.

Небо сверху любуется лепкой
Мёртвых, крепко придавленных век.
Всё в снегу: двор и каждая щепка,
И на дереве каждый побег.

Лёд реки, переезд и платформа,
Лес, и рельсы, и насыпь, и ров
Отлились в безупречные формы
Без неровностей и без углов.

Ночью, сном не успевши забыться, 
В просветленьи вскочивши с софы, 
Целый мир уложить на странице, 
Уместиться в границах строфы. 

Как изваяны пни и коряги, 
И кусты на речном берегу, 
Море крыш возвести на бумаге, 
Целый мир, целый город в снегу.