ბებიას
სავსე კარ-მიდამო გამოცარიელდა, დარდი შემოაწვა შენს დარგულ ყვავილებს, მთების დანახვა და შენი გახსენება,სულ მუდამ ერთია- ცრემლებით მატირებს. აღარაფერია,ბე,აქ ძველებურად, ბალიც ვერ ყვავილობს ისე,როგორც მაშინ, აქ სევდით ავსებულ ძლიერ ბაბუაჩემს, ისე გამოაკლდი... ისე გამოაკლდი... ახლა გავიზარდე,აღარ გაგაბრაზებ, რომ დაბრუნდებოდე-სულ დაგიჯერებდი, რა ფერადი იყო მაშინ ყველაფერი, შენს მყუდრო კალთაში როგორ ვისვენებდი... ქარია და ცივა,ალბათ ძლიერად გრძნობ შენს სასაფლაოზე თეთრ თოვლს-გადაშლილს; ბე,გთხოვ დაბრუნდი და კიდევ მომიკრიფე შენი სახლის უკან ის წითელი ვაშლი 25 იანვარი; 2025 წელი
შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.
0 კომენტარი