ელეგია


მკრთალი ნათელი სავსე მთვარისა
მშობელს ქვეყანას ზედ მოჰფენოდა
და თეთრი ზოლი შორის მთებისა
ლაჟვარდ სივრცეში დაინთქმებოდა.
არსაიდამ ხმა, არსით ძახილი!..
მშობელი შობილს არრას მეტყოდა,
ზოგჯერ-კი ტანჯვით ამოძახილი
ქართვლის ძილშია კვნესა ისმოდა!
ვიდექ მარტოკა... და მთების ჩრდილი
კვლავ ჩემ ქვეყნის ძილს ეალერსება...
ოხ, ღმერთო ჩემო! სულ ძილი, ძილი,
როსღა გვეღირსოს ჩვენ გაღვიძება?!
4 კომენტარი
ლექსი <3moswavle2 წლის წინ

dzalian kargi leqsia

ლექსი <3moswavle2 წლის წინ

dzalian kargi leqsia

Oqro123Diktatori1 წლის წინ

Ar varga es leqsi

წუნუნია წუნაინამწერალი4 თვის წინ

Ulamazesi leqsi giji xar iliko

© POETRY.GE 2013 - 2024

@ კონტაქტი