ვაჟა-ფშაველა  - ფოტო

ვაჟა-ფშაველა

ქართული ლიტერატურის კლასიკოსი, პოეტი, მწერალი

სისხლის ძიება (თავი მერვე)

იმ ღამეს დარბაზს ასლანი

სამავნეოსვე ჰფიქრობდა,

დემურის მოუსვლელობას,

ცოტა არ იყოს, ჰკვირობდა.

ბოლოს მოიხმო მსახური,

ჰკითხა სადარდო გულისა,

ჰკითხა ამბავი წარბშეკვრით

კაცისა დაკარგულისა.

-ამბავი სწორად შევიტყე,

სხვა მოწამენიც არიან:

კვირას მოსულა დემური,

გაუმარჯვნია ძალიან.

მაგრამ ვერ გნახა, ბატონო,

რადგან ჯერ არა სცალიან.

– გაუმარჯვნია? ქიჩირბე

მართლა მოუკლავს დემურსა?

– სწორეა, რჯულს გეფიცებით,

თქვენგან ნუ მნახვენ გვემულსა.

– თუ მართალს ამბობ, ამ საათს

თავს ჰნახავ პატივცემულსა. –

ასლანი მუჭით ოქროსა

ჯიბიდან აძლევს მონასა.

– რაღა სჯობ, ჩქარა მოვიდეს,

ვერცხლის და ოქროს შოვნასა!

რაც მას აღვუთქვი, სულ მივცემ,

არ ვუღალატებ ხსოვნასა.

– საქმე სხვაფრივა, ბატონო,

მიბრძანებთ? – გეტყვით წმინდადა.

დემურის ცოლსა მის მოკვლა

გულს შესწდომია ფინთადა, –

ქიჩირბეს ხელი წაუღავ

და გაპარულა ბნელაში.

დემური დილას წავიდა,

ხანს ჰლევს ცოლისა ძევაში.

დიაცის ფიქრი წყეულ არს,

ვინ შევა იმის კვლევაში!

– ეგ სხვა საქმეა, მაგრამა

ვეჭვობ, თუ შესძლო საცადი.

ძნელია, ბრიყვო, მის მოკვლა!

მრავალ ჭირს არის ნახადი.
კომენტარები (0)